Şimdi uzaklarda biryerlerde
Mecbur kaldığın biriylesin
Ne vardı kabul etseydin de
Her sabah uyandığında beni görseydin
Uzaktan görmekte çare olmazdı biyerden sonra
Dokunmak, hissetmek , öpmek ve hatta sarılıp ağlamak
İsterdi bu beden
Çaresiz duygularıma yenilir oldum bu gece
Kalbimin hissettiklerini de durduramıyorum yine
Sözümde geçmez oldu gönlüme…
cok guzel… yuregınıze saglık…
Kaybetmenın acı dokunusları ancak bu kadar ıfade edılebılırdı. Içtekı hısterık ısyanın, alısamamanın, kaybedısın dılıydı kelımelere dokulen… Kaybetmek…. Aynı bır cocugun mısketını kaybettıgı yerden her gecısınde ıstemdısı goz kaymalarıyla araması o kıymetlısını… pekı nereye kadar surecek bu acı… gule gule ne zaman dıyecek bu gonul ellerını sayfaların arasında kaybetmıs saır ruhlu aykkabı boyacısının son tebessumuyle..
Yorum dilruba tarafından — 20 Ağustos 2008 @ 18:08
slm burak güzel olmuş devam et yazmaya değerlendrmelerim sürecek çünkü
hoşçakal…
Yorum bengi tarafından — 28 Ağustos 2008 @ 14:14
Teşekkürler güzin. Ayrıca blogumu takip etmene sevindim.
Yorum admin tarafından — 29 Ağustos 2008 @ 17:09
Biraz ağır bir eleştri olabilir ama şiir yazarken öyle kafana gelen her şeyi yazma. Ayrıca ünlü şairlerin aşk şiilerini de oku!!!
Yorum Furkan tarafından — 31 Ağustos 2008 @ 01:20